De San - Memoboek 2007- Legionella

123 Legionella

milde koorts, lichte hoest, malaise. In ernstige vorm: hoge koorts, pneumonie-beeld (moeilijk te onderscheiden van acute pneumonie door andere bacteria), buikklachten, verwardheid, spierzwakte.
Risicofactoren: onderliggende ziekte, hoge leeftijd, immuunsuppressie.

ad diagnostiek: ‘antigeen test’ in urine of amplificatie techniek op Legionella pneumophila of Legionella spp. DNA in sputum en thorax foto. Sputumkweek is vaak moeilijk te verwezenlijken.

de ‘antigeen test’ toont alleen L. pneumophila serogroep 1-antigeen aan (aanwezig bij 85% der infecties). Fout-negatieve uitslag is mogelijk; de sensitiviteit is afhankelijk van de ernst van de pneumonie: ca. 50% bij lichte tot 100% bij ernstige pneumonie. In het beginstadium van de ziekte kan de urine-antigeentest nog negatief zijn. Een positieve antigeentest moet altijd worden gevolgd door een PCR en kweek van materiaal uit de lagere luchtwegen. Alleen door isolatie van de bacterie kan informatie worden verkregen over de bron (vergelijking met stammen daaruit gesoleerd) en over de gevoeligheid voor antibiotica.
ad serologie: de opkomst van antistoffen verloopt traag en zijn vaak pas na 1 – 3 maanden aantoonbaar. Een positieve uitslag geeft derhalve alleen aan dat patiënt ooit is geïnfecteerd. Serologische diagnostiek m.b.v. een serumpaar is tijdrovend. De zelf limiterende ‘Pontiac fever’ is alleen serologisch aan te tonen.