De San - Memoboek 2007- Lyme-Boreliose

125 Lyme-Boreliose

(verwekker: spirocheet Borrelia Burgdorferi)

verschijnselen, passend bij verdenking op vroeg gedissemineerde Lyme-Borreliose. De herinnering aan een tekenbeet in verleden door de patiënt onderbouwt het vermoeden van Lyme ziekte. Bij erythema migrans of geringe grond voor verdenking is laboratoriumdiagnostiek niet geïndiceerd, evenmin voor de follow-up van antibiotische therapie.

ad diagnostiek: Elisa op IgM- en IgG-anti-Lyme antistoffen. Bij negatieve uitslag van IgM antistoffen en blijvende verdenking enkele weken later herhalen, tenzij behandeling met antibiotica gestart is.

IgM en daarop volgende (>6 weken) IgG antistoffen vormen zich pas meerdere weken (of nog later) na infectie (IgM >3 weken, IgG >6 weken). IgG antistoffen blijven het langst – jaren - aanwezig.
fout-positieve uitslagen (m.n. bij test op IgM antistoffen) kunnen gevonden worden in reumafactor-positieve sera, in sera van patiënten met acute CMV- of EBV-infectie, met auto-immuunziekte of met Treponema pallidum (een met de verwekker verwante spirocheet) infectie.
een positieve uitslag van IgM antistoffen heeft alleen klinische consequentie indien deze door een specifieke confirmatie test (immunoblot) kan worden bevestigd. Een stijging in deze antistoffen, in enkele weken later afgenomen bloedmonster, is een ondersteuning van een vermoeden van een infectie in een niet ver (weken/maanden) verleden.
een positieve uitslag van IgG antistoffen is een indicatie voor een ooit ondergane infectie. Als een verdenking op gedissemineerde Lyme ziekte zwak of matig is, heeft een positieve uitslag van IgG antistoffen geen toevoegende waarde. Bij sterke verdenking heeft een positieve uitslag een enigszins ondersteunende waarde. Een negatieve uitslag sluit een Lyme ziekte uit, mits men rekening houdt met de late opkomst van IgG-anti-Lyme antistoffen.
antibiotische behandeling vertraagt of verhindert het opkomen van anti-Lyme antistoffen.