De San - Memoboek 2007- CRP

24 CRP

(C-reactieve proteïne)

acute (bacteriële) infectie (uitgangswaarde).
follow-up van ontstekingsactiviteiten en effect van behandeling ervan, bv. reumatoïde artritis, polymyalgia rheumatica. In die gevallen afname uitstellen als patiënt tevens een infectie heeft.
eerste oriëntatie algemene malaiseklachten.

tot ca. 5 mg/l.
Er zijn meerdere testuitvoeringen met verschillende gevoeligheden en
referentiewaarden.

(bacteriële) infecties (niet in alle gevallen). Stijgingen kunnen tot het 500-voudige bedragen. Virale infecties geven in een veel geringer aantal gevallen een CRP verhoging.
ontstekingen (niet in alle gevallen). Bv. actieve fase van reumatische artritis, M. Crohn. Geringe verhogingen of normale waarden worden gevonden bij SLE, Sjögren, ulceratieve colitis, enz.
myocardinfarct (max. spiegel ca. 2 dagen na begin klachten).
na chirurgische ingreep (normalisatie in 1 à 2 weken, mits geen complicatie).
maligne tumoren (vaak).
letsel door ongeval c.q. verbranding (CRP stijgt al ca. 5 uur na trauma).

bij de meeste inflammatoire reumatische aandoeningen bestaat er een goede correlatie tussen activiteit van ontsteking en CRP waarden. In die gevallen kunnen (seriële) CRP bepalingen gebruikt worden voor het vervolgen van de ziekteactiviteit, bv. bij reumatoïde artritis, polymyalgia rheumatica. Een uitzondering op deze regel is bv. vervolging van SLE.
het klinische voordeel van de CRP boven de BSE is de (doorgaans) snellere daling bij herstel. CRP stijgt ook sneller dan de BSE bij opleving van ziekte-activiteit. CRP is niet een vervanger voor alle routine BSE bepalingen.
bij normale zwangerschap is CRP niet verhoogd, in tegenstelling tot de BSE.
voor differentiatie van bacteriële en virale infecties heeft CRP geringe waarde. Het is niet mogelijk om een antibiotisch beleid vast te stellen op basis van CRP waarden, bv. bij luchtweginfecties.
CRP is een ‘acute-fase eiwit’. De term ‘acuut’ is in zoverre misleidend dat CRP - evenals sommige andere acute-fase eiwitten - ook verhoogd kan zijn bij chronische ziekten.
bij toepassing van de ‘high sensitivity’ bepalingsmethode op subgroepen met obesitas of insulineresistentie of subgroep bestaande uit rokers of ouderen, enz. worden licht hogere waarden gevonden. Voor onderzoek bij individuele patiënten heeft toepassing van de ‘high sensitivity’ methode vooralsnog geen klinische waarde.